Geleneksel Türk Ebru Sanatı; suyun üzerinde 1-Toprak boyaları yüzdürüp, 2-Onlara form kazandırmak ve 3-Kâğıda aksettirmekten ibarettir. Geleneksel olma özelliğini bu 3 maddeden almaktadır. Eğer yoğunlaştırılmış su üzerinde yapılmıyorsa, boyalara bir form verilemiyorsa ve kâğıt üzerine aksettirilmiyor da başka materyaller üzerine çalışılıyorsa bu yapılan sanat Ebru  Sanatı olmakla beraber "Geleneksel Türk Ebrusu" değildir.  Boyalara form verilebilir (suyun üstünde çalışılabilir) özelliği olmak ve kâğıda alınmak şarttır. Son zamanlarda yapılan çeşitli Ebru tartışmalarının önüne geçebilmek için  Ebru Sanatı ile Geleneksel Türk Ebrusunu ayırmak gerekir.  Çünkü yapılan eleştiriler kırıcı olmakta ve Ebru sanatının evrenselliğini ve sonsuzluğuna halel getirmektedir. Bir kısım Ebru üstadı, Ebru sanatı ile nam yapmış ve kendini kabul ettirmiş diğer bir Ebru Üstadını kabul etmemekte ve haksız bir şekilde

Ebru, kitreyle yoğunlaştırılmış su üzerine tezyini kâğıt ile resim yapma sanatıdır. Geleneksel Türk Sanatlarındandır.. Bazı kaynaklara göre de Türkistan'daki Buhara kentinde doğmuş ve İran yoluyla Osmanlılara geçmiştir. Batıda ebru "Türk Kâğıdı" olarak adlandırılmaktadır. Koyulaştırıcı bir madde ile kıvamı arttırılmış suyun üzerine, içine öd katılmış, suda erimeyen boyaların serpilmesi ve su yüzeyinde meydana gelen şekillerin bir kâğıda geçirilmesi ile yapılır. Ebru, kâğıt üzerine, özel yöntemlerle yapılan geleneksel bir süsleme sanatıdır. Ebru sözcüğüne köken olarak, bulut anlamına gelen Farsça “ebr” sözcüğü gösterilmektedir. Bu sözcükten türetilen ve “bulut gibi” ya da “bulutumsu” anlamına gelen “ebri” sözcüğü Türkçe'de değişerek “ebru” biçimini almıştır. Gerçekten de ebru bulut izlenimi uyandıran bir görünümdedir. Ebru sözcüğü bir başka görüşe göre “yüz suyu” anlamına gelen Farsça “âb-rûy” tamlamasından gelmektedir.